Bardzo równomierny bezruch | Anna Bera

Tytuł projektu pochodzi od szkicu wykonanego w kalendarzu. Układ linii i owalnych kształtów, zawieszonych w przestrzeni między dniami tygodnia. To rodzaj diagramu zatrzymania, zapisu ruchu, który się nie wydarzył lub który trwa w nieskończonej pauzie.
​
Z tej notatki wyrósł projekt nie tylko o przedmiotach, ale o sposobach myślenia — cykl obiektów z drewna i polerowanej stali, które mogą pełnić funkcje luster. Wszystkie pochodzą od jednej bryły, od której każda forma zostaje „odcięta” płaszczyzną. Ich kształty zostały zdeterminowane przez ciąg powtarzalnych operacji w środowisku 3D.
​
To, co się wyłania, to seria obiektów, które, mimo formalnego pokrewieństwa, każdorazowo różnią się od siebie w subtelny sposób.
Początkowo miały wisieć w regularnym rytmie. Ale przez różnice w kształcie punkty zawieszenia musiały się przesunąć, wprowadzając nieznaczne zaburzenie rytmu. W konsekwencji kompozycja pojedynczej serii układa się w łuk, który można skojarzyć z fazami księżyca albo słońcem poruszającym się po niebie. Powtórzenie tego błędu w kompozycji kilku serii sprawia wrażenie przypadkowości, chaosu.
​
Obsesja powtarzania, dodawania, robienia opcji opcji, kumulowania nadmiaru jest próbą zrobienia wszystkiego. Sprawdzenia, co się stanie, kiedy niczego się nie zatrzymuje. Jeden kształt prowadzi do drugiego, w nieskończonym ciągu przybliżeń.
​
W efekcie powstaje 7 wariantów form w 8 wykończeniach. Każdą formę można zawiesić na ścianie w 6 różnych pozycjach dzięki specjalnie zaprojektowanej zawieszce. Występują wersje z okrągłą i prostokątną powierzchnią lustrzaną, wykonane z różnych gatunków drewna takich jak: dąb, klon, brzoza, buk, orzech amerykański, czerwony dąb, wiąz, klon kanadyjski.
​
Seria kolorowa, malowana ręcznie przywołująca estetykę środowiska 3D sąsiaduje z obiektami bejcowanymi z tradycyjnego stolarskiego warsztatu. Inne z kolei są rzeźbione i wykańczane szlachetnym czarnym tuszem. Lustra z prostokątnymi taflami blachy przypominają „widoki robocze” programów 3D, ukazując nie tylko gotowy rezultat, ale też sposób jego powstawania.
 
Całość tworzy przestrzeń przesytu i formalnego misz-maszu.
​

Anna Bera, rzeźbiarka i projektantka urodzona w 1985 roku w Lechowie w Górach Świętokrzyskich. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, członkini Nów. Nowe Rzemiosło, dwukrotna stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Prowadzi autorską pracownię w Warszawie, gdzie tworzy głównie wielkoformatowe rzeźby i obiekty użytkowe z drewna. W swojej pracy skupia się na doświadczeniu materialności świata. Szuka specyficznego sposobu istnienia przedmiotów wobec przestrzeni i względem człowieka. Często wykonuje obiekty, które są ciężkie i nieporęczne lub bogate w detale i faktury, przez co niemal wymuszają kontakt fizyczny. Funkcja przedmiotu niekiedy bywa jedynie usprawiedliwieniem dla jego powstania; forma zaburza funkcję i sprawia, że staje się ona środkiem artystycznego wyrazu podobnie jak kształt czy kolor. Jej prace były prezentowane na wystawach w Polsce, Europie, USA i Azji Południowo-Wschodniej, m.in. w Design Museum w Brukseli, Austrian Cultural Forum w Nowym Jorku, Lapidarium of the National Museum w Pradze, Ditchling Museum of Art + Craft w Anglii, Estonian Museum of Applied Art and Design, a także na licznych festiwalach i targach m.in. Milan Design Week, Wanted Design Manhattan, Collect Art Fair w Londynie czy Stockholm Furniture and Light Fair.